Ο Άνθρωπος με τις πολλές Αρετές… Ο δικός μας Στρατηγός, Γεώργιος Αντύπας ταξίδεψε… στη γειτονιά των Αγγέλων… Ο Ουρανός πλουσιότερος, το Μεσολόγγι φτωχότερο…
Για
το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας, ταξίδεψε ο αγαπητός μας φίλος Γεώργιος Αντύπας, την
Κυριακή το πρωί 22 Μαρτίου 2026. Πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια δακρυσμένα, προσπαθούσαν
να εξηγήσουν ο ένας στον άλλον τη Δευτέρα 23 Μαρτίου το μεσημέρι στον
Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Μεσολογγίου, όπου εψάλλει η νεκρώσιμη ακολουθία,
γιατί; ο Γιώργος μας «ταξίδεψε» τόσο νωρίς για την γειτονιά των Αγγέλων…..
Διακρίθηκε για την πλούσια και
πολυδιάστατη προσφορά του, τόσο στο Στρατό
όπου έφθασε μέχρι το βαθμό του Αντιστράτηγου υπηρετώντας την Πατρίδα μας από
θέσεις μεγάλης ευθύνης λαμβάνοντας και τα αντίστοιχα παράσημα, όσο και στα
πολιτιστικά δρώμενα της πατρίδας του, που ήταν το αγαπημένο του Μεσολόγγι!!!
Ήταν ο άνθρωπος των απανταχού
Αιτωλοακαρνάνων, χαρισματικός, διορατικός, δημιουργικός και αξιαγάπητος φίλος. Είχε
έντονη κοινωνική δράση ως Πρόεδρος επί σειρά ετών του Συλλόγου
Μεσολογγιτών Αττικής που ήταν η «ψυχή του» και δίπλα του «ανδρώθηκαν» πολλοί συμπατριώτες
του… Η διαδρομή του στο Σύλλογο ήταν γεμάτη όνειρα, δύναμη και
αποφασιστικότητα. Τα οράματά του για το μέλλον, πολύ μεγάλα… στην καρδιά του,
στις σκέψεις του, είχε πάντα τη φλόγα της δημιουργίας!!!
Η αρχοντιά του τον συνόδευε
σε όλη του την ζωή. Αγωνίστηκε, προσπάθησε, πέτυχε και δημιούργησε μέσα από
πολλές δυσκολίες το καινούργιο, μπορούμε να πούμε ότι «ρούφηξε» πραγματικά το
δρόμο προς την Ιθάκη του, έκανε το χρέος του, είχε πολλά ακόμα να προσφέρει!!!
Ως
καλός πατριώτης, θα δικαιώνεται με τους πολυχρόνιους ανιδιοτελείς αγώνες του,
αγώνες προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο
ικανοποιώντας τα συλλογικά αισθήματα του ηθικού χρέους, προς τους συμπολίτες
του, προς τους ανθρώπους που του ζητούσαν τη βοήθειά του.
Προσωπικά,
νοιώθω υπερήφανος που ήμουνα επί σειρά ετών, ένας καλός φίλος και συνεργάτης
του, στα δρώμενα του τόπου μας και ο ένας
συμπλήρωνε τον άλλον. Θυμάμαι, ήταν Σάββατο, 6 Απριλίου 2013,
εκδήλωση των τριών Συλλόγων μας, Λαογραφικού-Πολιτιστικού Συλλόγου
Μεσολογγίου, Μεσολογγιτών Αττικής «Ο Άγιος Συμεών» και «Ελεύθεροι
Πολιορκημένοι» Αδελφότητα των Απογόνων. Ο αείμνηστος
Πρόεδρος Γιώργος Αντύπας στο σύντομο
χαιρετισμό του μεταξύ των άλλων είπε: «…Πριν αναφερθώ με μικρό αφιέρωμα στην
ιστορική μνήμη της Ηρωικής απόφασης των Ελευθέρων Πολιορκημένων, σεβόμενος
πάντα τον ομιλητή, επιτακτική καθίσταται η ανάγκη να ευχαριστήσω τον κύριο
συντελεστή της αποψινής διοργάνωσης, Πρόεδρο του Λαογραφικού Συλλόγου καθηγητή
κ. Χρήστο Σιάσο για τα κολακευτικά λόγια που ανέφερε για το πρόσωπό μου…
Ήταν και τότε Άνοιξη όπως και τώρα. Ένα Σάββατο αποβραδίς ανήμερα
Λαζάρου. Η Άνοιξη καλούσε τη ζωή σε ανασύνταξη και χάριζε τις ασύγκριτες
ομορφιές της στην πλάση αντίθετα όμως γύρω από το Μεσολόγγι και μέσα στο
Μεσολόγγι πλανιόταν τα μαύρα φτερά του θανάτου, πολεμώντας να τ΄αγκαλιάσουν
ολόκληρο και ολόψυχο.
Σφιχτά, αποκλεισμένο από τις δυνάμεις της τυραννίας και του σκοταδιού
αυτός εδώ ο φράχτης βάσταξε πιστός στα εμπνευσμένα και βγαλμένα λόγια από τα
κατάβαθα της ευαίσθητης ψυχής του Εθνικού Ψάλτη του Μεγάλου Σολωμού
“ΒΑΣΤΑ ΚΑΗΜΕΝΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΒΑΣΤΑ” …. “ΛΕΥΤΕΡΙΑ Η
ΘΑΝΑΤΟΣ” … “ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΑ ΣΤΙΣ
ΜΠΟΥΚΕΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΙΩΝ ΜΑΣ”….
Οι γονείς ποτίζουν μ΄ αφιόνι τα παιδιά τους για να πνίξουν τις
αγγελικές τους φωνούλες και τα αθώα τους κλάματα για να μη φανερωθεί πρόωρα η
Έξοδος και οι ανήμποροι παραδίδονται εθελοντικά στον Καψάλη. Το
Μεσολόγγι έπεσε αλλά δεν πέθανε… Ο θάνατος είναι η κοινή μοίρα των φθαρτών
και το Μεσολόγγι είναι σφιχταγκαλιασμένο με την Ιστορική Αθανασία… Οι
θυσίες δεν είναι υπόθεση διαταγών. Σε όλες τις
γενιτσαρικές προσπάθειες η αντρειωμένη Φρουρά του Μεσολογγίου «δεν
παραδίνει τα κλειδιά, πασά δεν προσκυνάει»… ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙ
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ…»
Ο προσωπικός του εσωτερικός
κόσμος του Γιώργου, ικανοποιούταν από την αποδεδειγμένη μεγαλοψυχία του και την
αρχοντιά του, χτίζοντας πάντοτε με τις πράξεις του, μια σωστή εικόνα ΑΝΘΡΩΠΟΥ!!!
Είχε έντονη κοινωνική δράση, ήταν πρωτοπόρος σε πολλά πράγματα, οραματιστής,
αγαπητός, χαρισματικός, διορατικός, ακούραστος, γλυκομίλητος και πάνω από όλα,
δημιουργικός.
Ως Πρόεδρος του Συλλόγου, ακούραστα – αγόγγυστα,
φρόντιζε για το καλύτερο. Ζούσε ελεύθερος από κάθε εξάρτηση
κακότητας και μικρότητας. Άδουλος και άκακος, ήξερε
πώς να «γεφυρώνει» αδυναμίες και να εναρμονίζει με την ομορφιά της καλοσύνης,
της αγαθότητας. Με την καθαρότητα του χαρακτήρα του έφτιαχνε όμορφες και
ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα από την καλοκάγαθη ψυχή του ανέβλυζε αυθόρμητα η
απέραντη καλοσύνη του.
Μέχρι προχθές έλεγε και έδινε προτάσεις, ιδέες,
προβληματισμούς και συμβουλές στους
Άρχοντες αυτού του τόπου για την ανάπτυξη της αγαπημένης του πατρίδας, το
Μεσολόγγι!!!
Από την Ουράνια Πολιτεία που από προχθές
«κατοικεί» θα συνεχίσει να μας βλέπει, να μας ακούει, να μας διδάσκει για τις
τρείς μεγάλες του αγάπες, την ΠΑΤΡΙΔΑ, την ΘΡΗΣΚΕΙΑ την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!!
Καλό σου ταξίδι εκεί στη γειτονιά της Αγάπης, στη
γειτονιά των Αγγέλων και Αρχαγγέλων, εκεί, που θα είσαι πάντα, παρέα με την
πολυαγαπημένη σου Νατάσα!!!
Καλό σου ταξίδι… αγαπημένε μας Στρατηγέ!!!
Να είναι
αιωνία η μνήμη σου.
Χρήστος Γερ. Σιάσος
Πηγή: https://xiromeronews.blogspot.com/2026/03/blog-post_713.html
.
