Ο Βασίλης Σώζος για τη λαογραφική συλλογή του Νίκου Ράππου που μεταφέρθηκε στο Αγρίνιο

Ακούμε για τουριστική ανάπτυξη, για ανάδειξη του κάλλους του Δήμου, για τον “παλμό ζωής” που πρέπει να διατηρηθεί στα χωριά μας.

Αστείες υποσχέσεις, όταν είσαι ανάξιος να ολοκληρώσεις ένα πεζοδρόμιο.

Πάρα πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτή την ανάρτηση έχετε ακούσει την ιστορία του Νίκου Ράππου.

Και όσοι δεν την ξέρετε, ήρθε η ώρα να την μάθετε.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μην μπορούν να φτιάξουν πεζοδρόμια…

αλλά μπορούν να προσφέρουν αυτό που οι “αρμόδιοι” μόνο διαφημίζουν:

πολιτισμό, ταυτότητα, παιδεία, ζωή.

Ο Νίκος Ράππος, με καταγωγή από την Κονοπίνα μας, επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά το πικρό: ουδείς προφήτης στον τόπο του.

Κι επιβεβαίωσε κάτι ακόμη χειρότερο:

ότι ο Δήμος μας κατάφερε να διώξει εκείνη την αόρατη πρώτη ύλη με την οποία χτίζεται η ταυτότητα ενός τόπου.

Όταν χάνεται η ταυτότητα, αργά ή γρήγορα χάνεται και το δικαίωμα στο μέλλον.

Η λαογραφική συλλογή του Νίκου Ράππου δεν γεννήθηκε από πρόγραμμα ΕΣΠΑ.

Δεν ήταν “θεσμικό όραμα”.

Δεν πέρασε από επιτροπές.

Γεννήθηκε από κάτι που ο δημόσιος λόγος έχει ξεχάσει: προσωπικό μόχθο, πείσμα, σεβασμό στον χρόνο και στα πράγματα.

Και εδώ αρχίζει η παράλογη λογική του νεοελληνικού τοπικού διοικητισμού.

Γιατί σε κάθε κοινωνία υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι:

αυτοί που δημιουργούν και αυτοί που διαχειρίζονται.

Οι πρώτοι χτίζουν.

Οι δεύτεροι υπογράφουν.

Οι πρώτοι συντηρούν τη μνήμη.

Οι δεύτεροι συντηρούν την εικόνα.

Ο Νίκος Ράππος μας πρόσφερε το παρελθόν. Δημιούργησε με πολύ κόπο ,χρόνο και χρήμα μια μοναδική λαογραφική συλλογή με σπάνια εκθέματα διαφόρων εποχών.Δημιούργησε μία συλλογή που όποιος την αξιοποιούσε θα είχε παντρέψει το παρελθόν με το παρόν δίνοντας στους επισκέπτες της …την δυνατότητα να φανταστούν το μέλλον μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος.

Ο Δήμος μας έχασε την ευκαιρία να το μεταφέρει στο παρόν.

Θέλω τώρα να φανταστείτε μια απλή εικόνα:

Έναν άνθρωπο να πηγαίνει στον Δήμο, όχι για να ζητήσει λεφτά, όχι για να ζητήσει χάρη —

αλλά για να χαρίσει πολιτισμό.

Και στον δικό μας Δήμο απομένει; εκείνο που πάντα απομένει όταν χάνεις κάτι σημαντικό:

η σιωπή των υπευθύνων — και η ντροπή των υπολοίπων.

Γιατί ένα μουσείο δεν είναι “βιτρίνα”. Είναι σχολείο.

Και η απώλεια ενός σχολείου είναι πάντα βαριά.

Εδώ λοιπόν δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Χρειάζεται μόνο μία ερώτηση, η μόνη ηθικά καθαρή:

Ποιος αποφάσισε ότι αυτή η συλλογή δεν άξιζε;

Ή — ακόμα χειρότερα — ποιος αποφάσισε ότι δεν χρειαζόταν καν να αποφασίσει;

Την συλλογή του συμπολίτη μας Νικολάου Ράππου την έχει πλέον ο Δήμος Αγρινίου και την εκθέτει σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στην Παλαιά δημοτική αγορά που οι πληροφορίες μας λένε ότι έχει μεγάλη επισκεψιμότητα .Όποιος ενδιαφέρεται να την απολαύσει θα χρειαστεί να πεταχτεί μέχρι το Αγρίνιο.

Υ.Γ Κουπόνια για καύσιμα μοιράζει Ο Δήμος μας με τους κωδικούς Taxis.

Υ.Γ Η προηγούμενη δημοτική αρχή τον κορόιδευε εννιά χρόνια, εναπόθεσε τις ελπίδες του στην νέα αλλά τελικώς απογοητεύτηκε περισσότερο.