Στα χνάρια του παρελθόντος: Επιτυχημένη πεζοπορία του Π.Φ.Σ. Ξηρομέρου στα Παλιά Αχυρά

7 Ιουνίου 2026 0 Από Blogger

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στα χνάρια του παρελθόντος: Επιτυχημένη πεζοπορία του Π.Φ.Σ. Ξηρομέρου στα Παλιά Αχυρά

Με επιτυχία διοργανώθηκε η πεζοπορία από τον Περιηγητικό Φυσιολατρικό Σύλλογο Ξηρομέρου το απόγευμα του Σαββάτου, 6 Ιουνίου 2026, με προορισμό το ακατοίκητο πλέον παλαιό χωριό Αχυρά, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρων στους πρόποδες των Ακαρνανικών Ορέων……

φώτο Σπύρος Μπενεκος

Η ομάδα των περιπατητών —μέλη του συλλόγου, καθώς και φίλοι από τις γύρω περιοχές, την Χρυσοβίτσα, το Αγρίνιο, τον Αστακό, την Παπαδάτου και την Κομποτή— συγκεντρώθηκε στις 6 το απόγευμα στο τέλος του ασφαλτόδρομου, στη θέση Κάμπος κοντά στη γέφυρα.

Η ομάδα περπάτησε μια πανέμορφη απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων μέσα σε ένα πλούσιο πλατανόδασος. Το μονοπάτι κατακλυζόταν από πλούσια δασική βλάστηση ενώ κινούνταν παράλληλα με το ποτάμι της Νήσσας, δίνοντας την ευκαιρία στους πεζοπόρους να απολαύσουν το ζωηρό κελάρυσμα των τρεχούμενων νερών.

Φτάνοντας στο χωριό, η ομάδα συνάντησε την εκκλησία του παλιού οικισμού, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, την Παναγία την Αχυριάτισσα. Πρόκειται για μια απλή μονόχωρη αίθουσα με δίρριχτη στέγη και μονόλοβο καμπαναριό, χτισμένη στη θέση παλαιότερου ναού. Σήμερα είναι ανακατασκευασμένη με έναν όμορφο περίβολο. Στην εκκλησία δεσπόζουν οι σπάνιες αγιογραφίες και το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το τέμπλο φέρεται ότι φιλοτεχνήθηκε στο Άγιο Όρος και μεταφέρθηκε μέσα από βουνά, φορτωμένο σε μουλάρια για να φτάσει στα Αχυρά. Οι λεπτομέρειές του καθηλώνουν το βλέμμα, καθώς μορφές ανθρώπων και ζώων μπλέκονται στο ξύλο, με αποκορύφωμα τη συμβολική και εντυπωσιακή παράσταση ενός πουλιού που κρατά ένα φίδι στο στόμα του.

Λίγα μέτρα πιο πέρα στην πλαγιά του βουνού, οι πεζοπόροι ήρθαν αντιμέτωποι με τη γοητεία του παρελθόντος. Μέσα στη σιωπή του τοπίου, αντίκρισαν τα ερειπωμένα πέτρινα σπίτια του παλιού χωριού, χτισμένα με μεράκι από πελεκητές πέτρες που άντεξαν στον χρόνο, ενώ στον περίβολό τους υπάρχουν ακόμη καρποφόρα δέντρα (αμυγδαλιές, καρυδιές κλπ). Τα κτίσματα διατηρούν ακόμα ανέπαφα τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά τους στοιχεία, όπως: κυκλικοί θόλοι που στεγάζουν ιστορίες αιώνων, δίπατα σπίτια που κάποτε έσφυζαν από ζωή, πέτρινες σκάλες και παράθυρα που κοιτούν πλέον στο κενό, σαν άγρυπνοι φρουροί μιας άλλης εποχής.

Η περιοχή αυτή κρύβει βαθιές οικογενειακές ιστορίες. Στα χώματα αυτά έζησαν και έχουν καταγωγή Μπαμπινιώτες, όπως ο Σταύρος Μπακογιώργος, η Χρυσούλα Μπακογιώργου (σύζυγος του Χρήστου Τσακαλογιάννη και δεύτερη εξαδέλφη του Σταύρου), η Αικατερίνη, το γένος Γενάρη (σύζυγος του Γεωργίου Μπιτσώρη), η Αριστείδου (Αρετή) Χαρακόπου, το γένος Κουδούνα, η οποία ήταν γιαγιά της Θεοδώρας Γ. Τασούλη, και η Γιαννούλα, γυναίκα του Αλέκου Χαρακόπου.

Στο χωριό η ομάδα συνάντησε τον κ. Χρήστο Κουδούνα, ο οποίος έζησε εκεί τα πρώτα 20 χρόνια της ζωής του, πριν οι κάτοικοι μετοικήσουν στα Νέα Αχυρά, το 1977. Ο κ. Κουδούνας μοιράστηκε με τους πεζοπόρους αναμνήσεις από την εποχή που το χωριό έσφυζε από ζωή, ήταν πλούσιο σε βλάστηση και το διέσχιζε ένας ορμητικός χείμαρρος.

Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, η ομάδα πήρε τον δρόμο της επιστροφής, ολοκληρώνοντας τη φυσιολατρική και ιστορική αυτή περιήγηση.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Γεώργιο Ζαχαράκη, φαρμακοποιό, καταγόμενο από την Μπαμπίνη (γιος της Σπυριδούλας Τασούλη), για την ευγενική χορηγία του προς τον σύλλογο, ενός σακιδίου με το απαραίτητο φαρμακευτικό υλικό, πολύτιμο για την ασφάλεια των περιπατητών κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωση της επίσκεψης στα Παλιά Αχυρά, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για τον επόμενο προορισμό.

Το ΔΣ του Συλλόγου